Features | Diplomacy | East Asia

mafia123 1️⃣2021: The Koreas, Bastion of Cold War Realism

slot ฝาก 11️⃣M98,ดัชนี Stoxx Europe 600 บวก 0.3% เมื่อเวลาประมาณ 8.00 น.ตามเวลาลอนดอน ขณะที่ดัชนี CAC-40 ตลาดหุ้นฝรั่งเศสเปิดวันนี้ที่ 4,937.37 จุด เพิ่มขึ้น 26.20 จุด, +0.53% ดัชนี DAX ตลาดหุ้นเยอรมันเปิดวันนี้ที่ 10,846.96 จุด เพิ่มขึ้น 31.51 จุด, +0.29%PTT ปิดที่ 278.00 บาท ลดลง 8.00 บาท"ขณะที่ผลการดำเนินงานช่วง 9 เดือนแรกขาดทุนสุทธิ 7.84 ล้านบาท หรือ 0.015 บาทต่อหุ้น จากช่วงเดียวกันของปีก่อนที่มีกำไรสุทธิ 5.42 ล้านบาท หรือมีกำไรสุทธิ 0.012 บาทต่อหุ้น"、ขณะเดียวกันปัจจัยเกี่ยวกับการประมูลคลื่นความถี่ 1800 MHz ในวันนี้แม้ว่าจะเป็น Sentiment ในเชิงบวกต่อตลาด แต่ไม่ได้ส่งผลให้หุ้นกลุ่มสื่อสารปรับตัวเพิ่มขึ้น เนื่องจากการประมูลยังไม่สิ้นสุดหลังจากปิดตลาดวันนี้ไปแล้ว และนักลงทุนมีความกังวลเรื่องราคาประมูลใบอนุญาตคลื่นความถี่ 1800 MHz ที่ราคาแข่งขันกันสูงมากจะส่งผลกระทบต่อต้นทุนการดำเนินงานของบริษัทที่ได้รับใบอนุญาต ประกอบกับเกิดการ sell on fact ในหุ้นกลุ่มสื่อสารไปบ้างแล้วส่วนผลประกอบการในปี 57 บริษัทฯ มีรายได้จากการขายและบริการ 665 ล้านบาท กำไรสุทธิ 85 ล้านบาท และในช่วง 6 เดือนแรกของปี 58 มีรายได้จากการขายและการบริการ 312 ล้านบาท และกำไรสุทธิ 47 ล้านบาท โดยอัตราการเติบโตเฉลี่ยต่อปี (CAGR) ในช่วงปี 55-57 เฉลี่ยที่ 8.20% และมีอัตรากำไรสุทธิที่เติบโตต่อเนื่องโดยช่วง 6 เดือนแรกของปี 58 บริษัทมีอัตรากำไรสุทธิเท่ากับ 14.78%โดยกำไรในไตรมาสดังกล่าวที่ลดลงเนื่องจาก รายได้จากการขายและการบริการลดลง ขณะที่ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหารเพิ่มขึ้นบริษัท เทพธานีกรีฑา จำกัด (มหาชน) จำกัด (มหาชน) หรือ IT รายงานผลการดำเนินงานไตรมาส 3/58 สิ้นสุดวันที่ 30 ก.ย.58 (รวมบริษัทย่อย) มีกำไรสุทธิ 4.94 ล้านบาท หรือมีกำไรสุทธิ 0.014 บาทต่อหุ้น เพิ่มขึ้น 28% จากช่วงเดียวกันของปีก่อนที่มีกำไรสุทธิ 3.84 ล้านบาท หรือมีกำไรสุทธิ 0.011 บาทต่อหุ้นแนวต้าน 10 / (10.50) บาท สรุปหุ้นโดนขายชอร์ตหนัก ประจำวันที่ 11 พ.ย.58 อย่างไรก็ดีทีเอ็มบีได้ออกผลิตภัณฑ์ทางการเงิน บัญชีทีเอ็มบี วันแบงก์ (TMB One Bank) มาตั้งแต่ปี 57 เพื่อตอบโจทย์แก้ปัญหา และช่วยเหลือด้านการทำธุรกรรมการเงินให้กับผู้ประกอบการเอสเอ็มอีอย่างจริงใจ ตรงไปตรงมา ด้วยสิทธิประโยชน์ที่เน้นช่วยลดต้นทุนค่าธรรมเนียมและลดความยุ่งยากในการบริหารจัดการด้านการเงินอย่างมีประสิทธิภาพปัจจุบัน NYT มีสัดส่วนการส่งออกรถยนต์ แบ่งเป็นยุโรป 6% แอฟริกาใต้ 17-18% ตะวันออกกลาง 21-22% ออสเตรเลีย 23% เอเชีย 20% และอเมริกาเหนือ โดยมาตรฐานประกอบรถยนต์ของไทยที่ดีมาก ทำให้ไทยมีการส่งออกรถยนต์ไปหลายประเทศทั่วโลก ขณะที่ NYT มีกำไรทุกปี และมีนโยบายจ่ายปันผลไม่น้อยกว่า 40% ของกำไรสุทธิ ซึ่งในช่วงที่ผ่านมาบริษัทจ่ายปันผลในอัตรา 70-80% ทุกปีทั้งนี้ผลการดำเนินงานดังกล่าวที่ลดลง เนื่องจากต้นทุนการผลิตสูงขึ้นเป็นผลมาจากอัตราแลกเปลี่ยนที่ผันผวนทำให้ราคาเยื่อและเศษกระดาษนำเข้าราคาสูงขึ้นกว่าช่วงเดียวกันของปีก่อน,นายฐากร ตัณฑสิทธิ์ เลขาธิการ คณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (เลขาธิการ กสทช.) เปิดเผยว่า การแข่งขันราคาประมูลคลื่นความถี่ 1800 MHz ยังไม่มีท่าทีที่จะสิ้นสุดลง และไม่สามารถคาดการณ์ได้ว่าจะสิ้นสุดลงเมื่อใด หากมีความยืดเยื้อ ต่อเนื่อง หรือเกินเวลา 21.00 น.ซึ่งเป็นเวลาที่กำหนดให้สิ้นสุดการประมูลของวันนี้ ก็จะต้องมาเคาะราคากันต่อในวันพรุ่งนี้เริ่มในเวลา 10.00 น.โดยจะมีการเปลี่ยน Username และ Password ใหม่อย่างไรก็ดีทีเอ็มบีได้ออกผลิตภัณฑ์ทางการเงิน บัญชีทีเอ็มบี วันแบงก์ (TMB One Bank) มาตั้งแต่ปี 57 เพื่อตอบโจทย์แก้ปัญหา และช่วยเหลือด้านการทำธุรกรรมการเงินให้กับผู้ประกอบการเอสเอ็มอีอย่างจริงใจ ตรงไปตรงมา ด้วยสิทธิประโยชน์ที่เน้นช่วยลดต้นทุนค่าธรรมเนียมและลดความยุ่งยากในการบริหารจัดการด้านการเงินอย่างมีประสิทธิภาพนอกจากนี้ บริษัทจะปรับปรุงงบดุล โดยจะปรับราคาสินทรัพย์เป็นราคาตลาด เพื่อทำให้มูลค่าสินทรัพย์สูงขึ้น และจะทำให้ส่วนของผู้ถือหุ้นเพิ่มขึ้น ในขณะที่จำนวนหนี้สินเท่าเดิม โดยมีเงินกู้ 2 แสนล้านบาท ดังนั้น จะทำให้อัตราส่วนหนี้สินต่อทุน(D/E) ปรับลดลงเหลือ 10 เท่าจาก 13 เท่า ณ สิ้นเดือน ก.ย.58สำหรับกรณีฐานของทริสเรทติ้งนั้นใช้ความน่าจะเป็นที่ 90% สำหรับพลังงานไฟฟ้าที่คาดว่าจะผลิตได้ (P90) และประสิทธิภาพโรงไฟฟ้าเฉลี่ยที่ 77.5% ซึ่งคาดว่าบริษัทจะสามารถผลิตพลังงานไฟฟ้าได้ประมาณ 340-350 ล้านหน่วยต่อปี และคาดว่าบริษัทจะมี EBITDA ประมาณ 3,400-3,500 ล้านบาทต่อปีในช่วงปี 2558-2563 และตั้งแต่ปี 2564 เป็นต้นไปคาดว่า EBITDA จะค่อย ๆ ลดลงเนื่องจากการทยอยหมดอายุของ Adder และคาดว่าอัตราส่วนเงินกู้รวมต่อโครงสร้างเงินทุนจะปรับตัวดีขึ้นเป็น 60%-65% ภายในปี 2559 QH28C1603A +7.1% (QH+0.8%)ราคาหุ้น บริษัท แคล-คอมพ์ อีเล็คโทรนิคส์ (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน) หรือ CCET ปิดตลาดวันนี้อยู่ที่ 3.54 บาท บวก 0.38 บาท หรือ 12.03% มูลค่าการซื้อขาย 120 ล้านบาทแนวต้าน: 19.6 20.1 20.6 21.1หุ้นกลุ่มโลหะภาคอุตสาหกรรมปรับตัวลง เนื่องจากความกังวลเกี่ยวกับแนวโน้มเศรษฐกิจจีนที่ชะลอตัวลง ภายหลังจากที่จีนได้รายงานว่าดัชนีราคาผู้บริโภคเดือนต.ค.ขยายตัวในอัตราที่ชะลอตัวลง。

นอกจากนี้ระยะยาวยังมี upsides จากการจัดตั้ง IHQ ตามที่ ครม. มีมติเห็นชอบมาก่อนหน้านี้ คาดจะช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายได้ราวปีละ 50 ล้านบาท ด้านเงินปันผลในปีนี้มีแนวโน้มดีกว่าคาดการณ์เดิม ซึ่งบริษัทมีแนวโน้ทที่จะเพิ่ม payout ratio สูงถึง 80% ช่วยให้เงินปันผลสูงถึง 0.70 บาท/หุ้น คิดเป็น dividend yield 8.5%ทั้งนี้ การประมูลแต่ละรอบผู้เข้าประมูลจะมีเวลา 15 นาทีในการเสนอราคา และจะประกาศผลการประมูลของรอบนั้นๆ ภายใน 5 นาที รวมใช้เวลาแต่ละรอบประมาณ 20 นาที ซึ่งใน 1 ชั่วโมงจะมีการเสนอราคา 3 รอบ ทั้งนี้ ผู้เข้าร่วมประมูลมีสิทธิไม่เสนอราคา(Waiver)ได้ 3 ครั้งตลอดระยะเวลาการประมูลโดยสามารถใช้สิทธิได้ 2 วิธีคือ แจ้งการใช้สิทธิ หรือ ไม่เสนอราคาตามระยะเวลาที่กำหนด, ซื้อ NYT กำไร 3Q15 +21% y-y และ 46% q-q: แนะนำ ซื้อ NYT เป้าหมายพื้นฐาน 19.0 บาท ขณะที่ระยะสั้นมีแนวต้านสำคัญที่ 16.20 บาท ผ่านไปได้มีเป้าหมายถัดไปที่ 17.10 บาท จาก 1) คาดการณ์กำไร 3Q15 +21% y-y และ 46% q-q ที่ 132 ล้านบาท จากการฟื้นตัวของยอดส่งออกรถยนต์ 2) การส่งออกรถกระบะ และ Eco Car ที่เพิ่มขึ้น หนุนยอดส่งออกรถยนต์เติบโต 7.6% ปีนี้ และเติบโตต่อเนือง 7% ต่อปีในช่วง 2016-18 เป็นปัจจัยหนุนกำไรเติบโต 10% ในช่วง 2 ปีข้างหน้า 3) Balance Sheet แข็งแกร่งด้วยสัดส่วนเงินสดสุทธิ และให้อัตราผลตอบแทนจากเงินปันผล 4.5 4.9%แนว cut loss หากใกล้จะหลุด 3.38 บาทอย่างไรก็ตาม ตลาดยังมีแรงซื้อเข้ามาที่หุ้นที่มีผลประกอบการไตรมาส 3 ปี 2558 ออกมาดี และมีการเข้ามาเก็งกำไรหุ้นที่คาดการณ์ว่าผลประกอบการจะออกมาดีด้วย แนวโน้มการลงทุนในวันพรุ่งนี้ (11 พ.ย.) คาดว่าดัชนีจะแกว่งตัว แต่มีทิศทางที่ไปในทางลบ เนื่องจากสัญญาณทางเทคนิคไม่สามารถยืนเหนือระดับ 1,400 จุด ทำให้ความมั่นใจหดหาย และวอลุ่มเทรดของตลาดบางด้วย พร้อมให้แนวรับ 1,390 จุด ส่วนแนวต้าน 1,410 จุด TMB ตั้งเป้า TMB One Bank เพิ่มขึ้น 25,000 บัญชีภายในปีนี้ ,ขณะที่ผลการดำเนินงานช่วง 9 เดือนแรกมีกำไรสุทธิ428.21 ล้านบาท หรือ 0.57 บาทต่อหุ้น ลดลง 19% จากช่วงเดียวกันของปีก่อนที่มีกำไรสุทธิ 531.18 ล้านบาท หรือ 0.77 บาทต่อหุ้น หุ้นยุโรปปิดบวกรับมุมมองเศรษฐกิจสหรัฐฯสดใส,SGP (ราคาปิดภาคเช้า 11.70), สรุปหุ้นโดนขายชอร์ตหนัก ประจำวันที่ 10 พ.ย.58 SYMC ไม่ปลื้มไตรมาส 3/58 กำไรลดเหลือ 20.98 ลบ. นอกจากนี้ ผลประกอบการที่ย่ำแย่ของเมซี อิงค์ ยังได้ฉุดหุ้นบริษัทที่จำหน่ายสินค้าแบรนด์ดังในห้างเมซี โดยหุ้นราล์ฟ ลอเรน ร่วงลง 4.1% หุ้นไมเคิล คอร์ โฮลดิงส์ ปรับลง 4.12% หุ้นพีวีเอช คอร์ป ดิ่งลงกว่า 4% ส่วนหุ้น G-III Apparel ซึ่งเป็นผู้จำหน่ายสินค้าแบรนด์ดังอย่าง Calvin Klein และ Tommy Hilfiger ในห้างต่างๆรวมถึงห้างเมซีด้วยนั้น ร่วงลงกว่า 11%ขณะที่ ล่าสุดราคาหุ้นบริษัท สยามสตีลอินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด (มหาชน) หรือSIAMปิดตลาดเช้าอยู่ที่ 3.52 บาท บวก 0.04 บาท หรือ 1.15% สูงสุด 3.56 บาท ต่ำสุด 3.50 บาท มูลค่าการซื้อขาย 15.52 ล้านบาทโดยบริษัทยังคงปรับตัวรับมือกับสถานการณ์ทางเศรษฐกิจได้เป็นอย่างดีแม้ว่าในระยะ 2-3 ปีหลังนี้สภาวะราคาสินค้าโภคภัณฑ์จะไม่เอื้ออำนวยนัก โดยบริษัทยังคงเดินหน้ากลยุทธ์การบริหารกระแสเงินสดให้แข็งแกร่ง และยึดนโยบายการจ่ายเงินปันผลอย่างต่อเนื่องผู้สื่อข่าวรายงานว่า ราคาหุ้น บริษัท วิค แอนด์ ฮุคลันด์ จำกัด (มหาชน) หรือ WIIK ณ เวลา 10.01 น.อยู่ที่ 3.04 บาท บวก 0.22 บาท หรือ 7.80% มูลค่าการซื้อขาย 34.35 ล้านบาท โดยเปิดตลาดที่ 3.04 บาท ปรับตัวขึ้นแตะระดับสูงสุด 3.10 บาท และต่ำสุดที่ 3.02 บาท LEE เศร้า! งบฯ Q3/58 กำไรลด 27% หลังธุรกิจผลิตอาหารสัตว์หดตัว 30 หุ้นฝรั่งไล่ซื้อ 30 หุ้นฝรั่งขายทิ้ง ประจำวันที่ 10 พ.ย.58。 ทั้งนี้รายงานระบุว่า ปริมาณน้ำมันที่ตึงตัวจะส่งผลให้ราคาปรับตัวอยู่ที่ราว 80 ดอลลาร์ต่อบาร์เรลภายในปี 2563 เนื่องจากการร่วงลงของราคาน้ำมันจะทำให้ตลาดมีการปรับสมดุลผ่านทางอุปสงค์ที่สูงขึ้นและการขยายตัวของปริมาณน้ำมันที่ลดลงขณะที่บริษัทได้เซ็นสัญญารับงานโครงการให้บริการวิศวกรรมก่อสร้างสถานีวัด และระบบท่อส่งก๊าซธรรมชาติ จำนวน 600 ล้านบาท รวมถึงอยู่ระหว่างการรับรู้ผลการประมูลงานโครงการใหม่อีก จำนวน 400-500 ล้านบาท ซึ่งปัจจุบันบริษัทมีมูลค่างานที่รวมทุกธุรกิจ (Backlog) จำนวน 740 ล้านบาท ซึ่งจะรับรู้รายได้ในปี 2559 ทั้งหมดแนวโน้มภาคบ่าย: ย่อตัวลงน่าเริ่มทยอยสะสมแล้ว , UMI งบฯ Q3 พลิกกำไรกว่า 4 ลบ. หลังมีรายได้พิเศษ-ค่าใช้จ่ายลดลงส่วนในไตรมาส 4/58 บริษัทจะลดค่าใช้จ่ายเพิ่มอีก 1.5 พันล้านบาท และเพิ่มรายได้อีก 1.5 พันล้านาทน่าจะทำให้การฟื้นฟูกิจการทำได้ตามแผนงานได้เร็วขึ้น ดอลล์แข็งค่าจากกระแสเฟดขึ้นดอกเบี้ย-อีซีบีผ่อนคลายเพิ่ม FSMART รายได้การขายสินค้า-ค่าโฆษณาพุ่ง ดันกำไร Q3 โตเป็นเท่าตัว!。

A reluctant but pragmatic defense of neorealism in Northeast Asia.

The Koreas, Bastion of Cold War Realism
Credit: Panmunjom via Vacclav / Shutterstock.com

Nuclear crises, propaganda and espionage, a clash of ideologies – the Korean peninsula is the ?only place in the world where the Cold War lingers. This persistence is the result of the 1953 Armistice Agreement and the apparent neorealist policies employed by North Korea. Despite the problems with neorealism and its appropriately dwindling popularity, it remains a useful lens through which to understand the conflict on the peninsula, and the defensive realist reactions on the part of China and South Korea.

Rather than asserting that realism or its offshoots are the ultimate International Relations grand theories, I suggest that neorealism remains a crucial aspect of IR security theory. The offensive realist behavior of the DPRK and the defensive realist policies of China and the South Korea serve to illustrate the unfortunate but continued significance of neorealism within international relations.

Neorealism, defined by Kenneth Waltz in 1959, holds that states are unitary rational agents acting in their perceived self-interest within a system wherein each state seeks to ensure its perpetuation and maintain a balance of power. Structure is the defining feature of the theory, with states the main actors competing within an anarchic system to maintain their power and stability. The modern East Asian regional complex has security dynamics very similar to those that prevailed in the Cold War during the second half of the 20th century. Because the Korean War concluded with an armistice agreement and not a peace treaty, the Cold War on the peninsula has effectively continued, producing a subsequent nuclear proliferation; the crisis has only escalated since the DPRK announced in May 2009 that it would no longer abide by the armistice. As during the Cold War, foreign relations in the region are based on allegedly rational cost-benefit analyses of war and executing the appropriate policies. The focus of North-East Asian states has been on classic security dilemma proliferation and maintaining a balance of power to avoid war.

Just as during the 20th century Cold War between the U.S. and the U.S.S.R., the objective of each actor is not to engage in war and suffer its costs and consequences; rather each state is more interested in preventing war and maintaining regional stability and their spheres of hegemony. This loosely follows the balance of power security model, which holds that: all states are power-seeking; states ultimately seek hegemony over their system; and that other states in the system will attempt to block those bids for hegemony. However, the regional system of East Asia is different from the Cold War bipolarity; instead, it has a multi-polar dynamic, in which China, South Korea, and the U.S. compete for regional hegemony. Actors optimally try to have good relations with the other players or minimally try to avoid hostile relations; and actors try to prevent threateningly close cooperation between the other actors. This logic is reflected in the defensive realist policies of China and South Korea, while North Korea has taken a more offensive power-seeking approach.

The DPRK Strategy

Enjoying this article? Click here to subscribe for full access. Just $5 a month.

Offensive realism is the strategy being pursued by the DPRK, keeping John Mearsheimer’s brand of realism relevant in contemporary IR theory. This theory dictates that states seek to maximize power through increased military capability, as can be seen with North Korea’s nuclear ambitions. While it remains unknown whether or not the DPRK is seeking hegemonic status in the region as an orthodox reading of offensive realist policy would suggest, it is certain that its newfound nuclear capability is the North’s only effective foreign policy tool; without nuclear weapons, North Korea would receive very little attention, which is an international embarrassment given its grave yet largely ignored human rights crises. Yet just as realism suggests, proliferation and security are central to the foreign policy of the region.

The DPRK has acted as a classical realist state in building up its nuclear arms in response to its perceived security threats. Contrary to the popular stance taken by the Western media, the perceived security threat of the U.S. is not all baseless paranoia.

The Korean War, and the U.S. threat to use nuclear weapons in defense of South Korea, understandably pushed Kim Il-sung to pursue nuclear technology early on, and after China’s denial to share its nuclear secrets after its test in 1964 an indigenous DPRK program was pursued. The fear of a U.S. confrontation was exacerbated in the late 1960s as the U.S. placed nuclear weapons on ROK soil, and there was concern in Pyongyang that North Korea’s larger communist allies would no longer provide support as it observed the Cuban missile crisis, the Chinese Cultural Revolution, and the Russo-Sino split. North Korea’s security environment deteriorated with the end of the Cold War: It lost funding from the U.S.SR, South Korea flourished economically and militarily, China focused on its own economics and reached out to South Korea, and Russia recognized the ROK. Without being able to lean on the Soviets or their own declining conventional weapons program, nuclear weapons offered the most security and were therefore a logical option. Finally, with the U.S. invasion of Afghanistan Iraq and the instance on regime change in Iraq, Pyongyang worried that it might be the next focus of American foreign policy and so built up its nuclear deterrent.

While the perceived security threat is the main motive behind nuclearization, domestic politics and international norms also provide motivations: The focus on external threats distracts from daily grievances and gives the Kim regime power and legitimacy, and the international symbolism of nuclearization gives the DPRK a highly effective diplomatic bargaining chip, along with the international status of a modern state.

The DPRK has not yet developed enrichment capabilities to enrich uranium on an industrial scale, and so is a limited nuclear power in the practical sense. Based on evidence from its May 2009 test, North Korea has approximately enough plutonium for four to eight primitive nuclear weapons; it is also safe to assume that they can only be launched over relatively short distances. Yet, this is enough to aggravate the international community and to concern its neighbors. With its small and militarily useless nuclear arsenal, North Korea has proven that a nuclear program does not need to be large or sophisticated to be politically effective.

Defensive Realism

Defensive realism shares the structural tenets of offensive realism; both emphasize the importance of balancing behavior in a chaotic international system. Yet defensive realism proposes that the unrestrained pursuit of power is counterbalancing and therefore not desirable. The PRC and ROK have reacted to North Korea’s offensive realism with defensive realist foreign policy aimed at balancing the DPRK’s aggressive behavior and calling for restraint. It must be noted that their policy motives also include suspicions about Japan, the U.S., and each other, as well as a wide range of domestic considerations, but that non-proliferation is the driving motive behind the PRC and ROK’s regional foreign policy.

The most pressing concern from the region is a conflict between Pyongyang and Seoul or Tokyo; the desire to avoid such a clash is what drives relations between North Korea and its neighbors. Second to this is avoiding the potential disasters of regime change or collapse: These include a refugee crisis for China and South Korea; an economic crisis for Seoul should it absorb the North in an attempt at reunification; an economic crisis for China as the unstable region experiences capital flight; and the unpleasant realities of dealing with a humanitarian crisis should the human rights abuses occurring in the North be stopped and rectified. Finally, the region is interested in preventing North Korea from expediting nuclear crises around the world by exporting nuclear technology. All parties realize that between the options of engagement, disengagement, and containment, the former is the most appealing because it allows for the greatest potential to control, or at least influence, Pyongyang. This cost-benefit analysis is the framework around which defensive realist policy is formed in both China and South Korea.

China is ultimately concerned with the denuclearization of North Korea. DPRK test facilities are close to the Chinese border and threaten Chinese security should an accident occur, and could already be having a negative ecological impact. More pressingly (as “hard” security concerns always trump “soft,” environmental concerns regardless of the consequential long-term ecological insecurity), the PRC does not want an expanded North Korean nuclear program that might prompt the ROK and Japan to develop nuclear weapons should they lose confidence in the U.S. nuclear umbrella. Further, the implications of accepting a DPRK nuclear program for the future of non-proliferation and the Non-Proliferation Treaty (NPT) do not bode well for global security, especially given the possibility of North Korean nuclear exports to non-state actors. Finally, China does not want North Korea to continue to nuclearize because it threatens China’s nuclear monopoly in the region. This follows classical realist security logic: China seeks balance and is most secure when it is the only nuclear power in the region, and therefore opposes attempts at nuclearization by other states.

China is also concerned about the possible collapse of a nuclearized DPRK and the potential security consequences. From a Chinese perspective, a U.S. intervention in North Korea (a likely outcome of regime collapse) would be even less appealing than a more nuclearized DPRK. Haunted by the detriment of the Korean War and bound by the 1961 Sino-DPRK Treaty of Friendship, Cooperation, and Mutual Assistance, China seeks to avoid military conflict on the peninsula at all costs. China also has an interest in maintaining the status quo because North Korea acts as a physical buffer by which, under different circumstances, an adversary could launch an invasion of China; Beijing remembers the Japanese invasion in the 1930s and 1940s, and the Korean War during which enemy troops were threatening China’s border. North Korea could possibly be forced to abandon its nuclear aspirations if the PRC were to impose harsh economic sanctions, but China fears that doing so would result in internal collapse of the DPRK regime.

Enjoying this article? Click here to subscribe for full access. Just $5 a month.

South Korea has taken a similar defensive realist policy as China. Even following the failure of the Sunshine Policy, due in large part to the DPRK’s refusal to cooperate, the ROK has been eager to maintain peaceful if strained relations. This is mostly because South Korea has no interest in a military confrontation of any kind with the North. A conventional military conflict would certainly result in a victory for the ROK, especially with the help of the U.S. (and possibly Japan), but would devastate Seoul, which sits only 40 km from the demarcation line. Accordingly, South Korea has a sufficient deterrent under the U.S. nuclear umbrella, maintaining its defensive realist position of itself themselves without military aggression.

South Korea, like China, doesn’t want the regime in the North to collapse because it would presage a massive wave of migration. South Korea is hesitant to even discuss the possibility of managing a collapsed North Korea for fear that it would invite unwanted intervention, forever thwarting hopes for reunification. The ROK and China also share apprehensions about the potential fate of North Korea’s stockpile of nuclear weapons and technology should the North collapse.

The PRC government’s legitimacy is premised on continued economic growth; therefore the state’s economic interests are also its security interests, and China’s economic interests are deeply tied to stability in Korea. A conflict on the peninsula would damage Chinese production, foreign direct investment, liquidity, and trade, and it would aversely influence the huge Sino-South Korean trade relationship by diverting economic resources into North Korea. The PRC, with pressure from the U.S., agreed to United Nations (UN) Security Council resolutions condemning North Korea along with mild economic sanctions against Pyongyang, but even the most scathing of these have been relatively benign.

In its cautious position, China also affirms that the DPRK has the right to pursue peaceful nuclear energy after it returns to the NPT, and maintains that there is no solution available other than continued dialogue between the concerned parties. The PRC is also allied with the DPRK for political reasons, but their historic communist connection has been tested by what Beijing views as Pyongyang’s insolence and incendiary rhetoric: the fraternal relationship is tense as the big brother finds the younger one’s international temper tantrums a treat to the security and prosperity of the region.

Like China, the legitimacy of the ROK government is partially based on economic growth, and the security of the state depends to some extent on continued economic prosperity. Unsurprisingly, the North was adamantly opposed to the Sunshine Policy’s principle of reciprocity though it continued the opportunistic exploitation of it. North Korea desperately needs the economic aid and wants assurance that North-South relations include aid and assured security. South Korean economic concerns have escalated with the increased North-South animosity of the Lee administration, culminating in the March 2010 sinking of the Cheonan in the Yellow Sea and again highlighting the security issues of the region.

China and South Korea have a shared security interest in preventing war on the Korean peninsula and avoiding a DPRK regime change, employing similar policies based on realist thinking. While North Korea behaves in an offensive realist manner as it nuclearizes in an attempt to accumulate and display power, the PRC and ROK have responded with defensive realist policies aimed at maintaining stability on the Korean peninsula with the intention of avoiding undesired conflict. This case study provides evidence that classical realism remains a fundamental aspect of IR and security theory, and has not declined since the end of the Cold War; states continue to act in their perceived self-interest with an emphasis on state security and power relations. The ongoing nuclear crisis also holds significant implications for the future of global non-proliferation and global security as rogue states and non-state actors acquire nuclear technology.

Morgan Potts is an assistant editor at Sino-NK, and a production editor at the British Association for Korean Studies.